Voor mijn journalistieke praktijk Televisie moeten mijn groepsleden en ik een sfeerreportage maken over het Damplein. Na veel technische pech, ongelukkigheden en veel montagewerk is dit ons eindresultaat! Oordeel zelf maar!
Sfeerreportage Damplein
Geplaatst in Damplein
Boum, quand votre coeur fait Boum.
La vie en rose. C’est-a dire: comment savons-nous le but de la vie? Quand est-ce-que la vie est rose et quand est-elle grise? Quand est-ce qu’ on sait que notre coeur fait Boum et pas Tak? Et quand est-ellel KABOEM, l’amour éternelle?
Ben, moi je sais pas. Mais il ya une chose: on est le plus heureux, si on ne pense pas à tout cela. La vie est simple comme bonjour. Tu la salutes, tu la dis bonne nuit et tu l’embrasses. Parfois, on la combatte, mais ça ne sert à rien car le lendemain elle est là!
J’en ai marre, j’en ai ras le bol, je m’n fou! Tais-toi, vache de chouchou!
Pourquoi je le dis en français? C’est plus belle, comme bonjour!
Geplaatst in Say what?
Het Damplein, Ons plein!
Park Noord heeft deze week de hoofdprijs van Thuis-in-de-stad gewonnen. Maar hoe zit dat voor de rest op den Dam? Onze Jean weet er alles van!
Geplaatst in Damplein
Mop in gevaar!
Volgens dit artikel staat de klassieke mop op het punt om uit te sterven. En eerlijk gezegd na het vlug gelezen te hebben heeft onze moppenexpert wel een punt.
Overtijd kwam een vriendin naar mij met de geweldige opener: “Manne, ik ken nog een goei mop!’. In volle spanning luisteren we naar het o-zo-hilarische-mopje, maar er werd meer gelachen met onze fabuleuze moppentapper dan met de mop zelf. De mop luidde als volgt: Er waren eens twee nonnekes in een mijn. Het ene nonneke zegt tegen het andere nonneke: ‘Amai het is nat in de mijn’. Waarop dat ander nonneke zegt: ‘Ja,de mijn ook!’.
Al die humor op een stokje! Nu betrap ik mij erop dat ik eigenlijk t hetgeen doe wat de moppenexpert in het artikel zegt: de moppen vliegen je rond de oren op het internet. Enja, daar staat mijn eerste mopje, gepost op mijn blog. Vroeger zaten de moppen vol met pis-en-kak-humor en waren de sprookjes eigenlijk verhaaltje over pis, kak of seks. Nu gaat het over nonnen in een mijn, jantje, melaatsheid, blinden, domme blondjes, rompje en noem maar op.
Ik vraag mij af wat er met de pis, kak en seks mopjes is gebeurd? Want wat is grappiger dan lachen met de meest primaire behoeften van het leven? Even nog een korte noot: op de site www.leukste-moppen.nl vind je een link met de woorden ‘grappige moppen’. Ik weet niet wat zij zien als een synoniem voor een mop, maar volgens mij is dat een grap! Een grappige mop lijkt mij nogal vrij evident.
Nu nog even een mopje uit de Pappenheimer van ons Tommeke (kan niet slecht zijn):
Een blinde man komt een winkel binnen met zijn hond en neemt zijn hond boven het hoofd. Hij draait de hond in het rond en de winkelmadam vraagt aan de man ‘Meneer, kan ik u helpen?’. Waarop de man netjes antwoordt ‘Nee danku, ik ben nog even aan het rondzien.’
En om af te sluiten: het woord van het jaar..
And that’s how the cookie crumbles!
Geplaatst in Say what?
Why I blog
Het vak ‘Web’ is eigenlijk de bestaansreden van mijn virtueel wereldje. Web is zo’n vak waar je eigenlijk je plan bij moet trekken, maar toch ervoor zorgen dat je slaagt. En om te slagen moeten ik dus regelmatig een post op mijn blog zetten gaande van ‘iets’ tot ‘niets’. Wat die ‘(n)iets’ is blijft nog steeds een mysterie. Het gevolg hiervan is dat ik maar vanalles op mijn blog flap en er geen flauw benul van heb of ik nu goed of slecht bezig ben. Achja, ik ben dan toch al bezig.
De reden van deze post is dus duidelijk: een ietje of nietsje placeren! Maar er is er nog één. Ik heb een opdracht en die luidt als volgt: geef een commentaar op je blog op Andrew Sullivan en zijn ‘Why I blog’. Ik hoor je al denken, wie in godsnaam is Andrew Sullivan en What the hell is ‘Why I blog’. Andrew Sullivan is een collega van mij, een blogger weliswaar. Hij heeft op zijn blog een post gezet met te titel ‘Why I blog’.
Waarschuwing: als je niet van plan bent om de link aan te klikken en ‘Why I blog’ te lezen, stop dan hier, want verder lezen is dan even dom als fietsen zonder trappers.
Pffooeeeh, wat een tekst! Zoveel woorden om iets heel simpel te zeggen wat eigenlijk al 3/4e van de mensen weet.
Ik ga de uitdaging aan hetgeen wat mijn collega in zoveel en zo’n moeilijke woorden zegt, naar enkele kernwoorden te reduceren.
Bloggen is
Geen journalistiek
Geen dagboek, want het is voor iedereen
Niet tijdsgebonden
Nu = de deadline
Eigen mening, visie, gedacht
Gesproken woorden, maar neergeschreven
Levendig, een open forum en informeel
Linken maken (the hyperlink)
Commentaar is direct, publiek en brutaal
Readers = bron
Een conversatie (tussen writer and reader)
Een discussie starten waar anderen aan kunnen deelnemen
Persoonlijk : uzelf (emotioneel) blootstellen
Individueel
Kan tot sensatie leiden
Niet genegeerd worden (want dat is een dooddoener)
En dat is toch al een mooie lijstje. Andrew Sullivan zegt dit in veel meer woorden maar daar komt het zowat op neer. Ik geef jullie hieronder nog een aantal quotes die deze opsomming aanvult, maar eerst wil ik toch zijn tekst wat nuanceren. Ik volg Sullivan in het grootste deel van wat hij zegt, maar dat een goede blog je eigen wkipedia is of dat je een vriendschap opbouwt met je lezers via je blog, gaat me toch een stap te ver. Als ik een lijstje zo maken van wat wikipedia is, zou het in de verre verte gelijken op mijn lijstje hierboven. Daarbovenop zou ik teleurgesteld zijn dat mijn blog ‘just another wikipedia post’ is. Ik weet niet wat Sullivan verstaat onder vriendschap, maar ik bekom die niet via een post op mijn blog, maar door op café te ztiiten, te lachen, babbelen, elkaars kleren aandoen, weten dat ik bij die persoon terecht kan en noem maar op. Ik zou over mijn vriendschap kunnen bloggen, maar mijn blog is niet mijn vriendschap.
It is the spantaneous expression of instant thougts.
Fot bloggers, the deadline is always now. We blog now – as newes reaches uw, as facts emerge
The form is more accountable, not less, because there is nothing more conductive to professionalism than being public humiliated fot slopiness
The key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies.
You can’t have blogger’s block. You have toe express yourself now, while your emotions roil, while your temper flares, while your humor lasts. That’s what makes blogging as a form stand out: it is richt in personality.
A blogger splashes gamely into a subject and dares the sources come to him.
The connection between bloggers are as important as the content on the blogs. The linkt not only drive conversation, they drive readers. The more you link, the more others will lilnk to you and the more traffic and readers you will get.
A succesful blog therefore has to balance itself between a writer’s own take on the world an others.
The triumphalist notion that blogging should somehow replace traditional writing is as foolish as iet is pernicious.It has exposed a hunger and need for traditional writing.
Geplaatst in Journapraktijken
In mijnen tijd was da toch anders zenne!
Mannekes, de Sint is in Antwerpe, et land dus! Vut na t Scheld want daar koemt em al aangevoare me zennen boat! Tis zaterdag den 14de noevember!
Toen ik in Sinterklaas geloofde, kwam de Sint en Piet op 6 December. Ik heb zo’n vreemd vermoeden dat hij elk jaar vroeger en vroeger komt. De enige verklaring kan zijn dat zijn baard al begint te zweten in December door de Global warming en hij daarom zijn wereldreis een maand vervroegd.
Ik verduidelijk even de ernst van de zaak: de chocolade mannetjes pronken al een week bij de bakkers, de winkelramen en deuren zijn overrompels door Sinten en Pieten, de schoentjes staan al onder de schouw met een wortel en een klontje voor Slecht Weer Vandaag, de Sint komt niet één keer, maar komt wel 10 keer met eerst een chocolaatje, dan een mandarientje, dan al een springtouw en loopt zo door tot de climax op 6 december. En mijn bloggertjes, de moraal van het verhaal: het is op dit eigenste moment 21u45, 16 november!
De kerstverlichting hangt al en de Sint is nog niet geweest. Sta ik op mijn mijter of zo? Check dit nog even (questie van het bericht toch wat onderbouwde waarde te geven buiten mijn gelul)
Geplaatst in Say what?
Een ode aan..
DE VERSCHRIKKING
Rood, roze, donker paars en feloranje
AL schrijvend op het bord waggelen twee cellulitisbollen weelderig over en weer met de broek ertussenin geslurpt: een verschrikking voor ieder van de klas.
Ze draait zich om en het eerste wat je ziet is de knalrode lippenstift, maar vooral een decolté van oude zonnebankgebruinde borsten: een verschrikking voor de jongens op de eerste rij.
Je wordt geconfronteerd met een feloranje broek die aan de knieën is opgestropt en een donkerpaarse blouse die is overdekt met een bedje van rozenblaadjes. Hierbij wil ik even melden dat dit de ultieme definitie is van een de meest slechte kleurencombinatie: een verschrikking voor de ogen.
Na deze shock van billen, borsten en een ongecontroleerd kleurenpalet ben je al gewend aan die indringende geur van bommaparfum en zweet: een verschrikking voor de neus.
Bij dit smeulende aroma hoor je een krijsende stem door het klaslokaal galmen met af en toe een rokershoest als demper van dit alles: een verschrikking voor de oren.
Alsof dit nog niet genoeg is, bevind je je in de les wiskunde. Tevens breekt je spannendste moment van de dag aan: het terugkrijgen van je Grote Overhoring over hoofdstuk 6 van vorige vrijdag. 9 op 20, net gebuisd door een afrondingsfout. Perfectionisme: een verschrikking voor alle creatieveilingen onder ons.
Als kers op de taart krijg je een volwaardige uitbrander, omdat je aan je buurmeisje een potlood vraagt. “ Stop met praten, je stoort je buurmeisje in haar intelligentie. Je zou beter wat meer opletten, dan zou je er voor de verandering eens slagen.” Toevallig of niet is jouw buurmeisje het febbekakske van de miss lipstick. Rechtvaardigheid: een verschrikking voor Mevrouw ******, leerkracht wiskunde in het laatste jaar humaniora.
Geplaatst in Say what?
